Warto przeczytać

Na świecie jest o kilkadziesiąt milionów kobiet mniej, niż wynikałoby to z praw demografii. Tego niedoboru nie tłumaczą epidemie, migracje ani wojny – brakuje ich, ponieważ nie pozwolono im żyć. Zostały zabite jeszcze przed urodzeniem lub niedożywione, okaleczane i traktowane jak towar narażane są na ryzyko przedwczesnej śmierci. Co się dzieje z tymi, którym uda się osiągnąć dojrzałość? W wielu krajach Azji, Afryki, Ameryki Południowej, ale także Europy doświadczają przemocy i poniżenia, padają ofiarą okrutnych tradycji, bezwzględnego rynku i antykobiecych ideologii, zasilają szeregi współczesnych niewolników. Odmawia się im podstawowych praw: do bezpieczeństwa, godności, decydowania o własnym ciele i własnym losie.

Czarna księga kobiet, złożona z artykułów, raportów, świadectw międzynarodowego zespołu autorów to pierwsza publikacja ukazująca tak szeroki przekrój problemów związanych z sytuacją kobiet we współczesnym świecie. Podzielona jest na części odpowiadające hasłom deklaracji ONZ z 1993 roku, poświęconej eliminacji przemocy wobec kobiet: Bezpieczeństwo, Nietykalność osobista, Wolność, Godność, Równość. Artykuły dotyczą takich tematów, jak honorowe zabójstwa, gwałt jako narzędzie wojny, selektywna aborcja, rytualne okaleczanie, gwałty małżeńskie i przemoc domowa, prawo do opieki lekarskiej i do aborcji, ochrona przed AIDS, wymuszone małżeństwa, prostytucja i handel kobietami, turystyka seksualna i współczesne niewolnictwo, dyskryminacja kobiet homoseksualnych, nierówny dostęp do edukacji i nierówności na rynku pracy. Raportom towarzyszą najważniejsze międzynarodowe postanowienia dotyczące praw kobiet.
Polskie wydanie Czarnej księgi kobiet uzupełniono o teksty m.in. Magdaleny Środy, Wandy Nowickiej i Małgorzaty Fuszary poświęcone sytuacji kobiet w Polsce.

Wydana we Francji w 2006 roku Le livre noir de la condition des femmes to wstrząsający raport ponad 40 autorów o sytuacji kobiet na świecie i pierwsza tego rodzaju publikacja w Polsce. Czarna księga kobiet z pewnością stanie się ważnym głosem w debacie na temat praw kobiet w roku 2007 – Roku Równości. Jak pisze we wstępie Sandrine Treiner: Ta książka nie jest listą skarg, ale wręcz przeciwnie: wyrazem determinacji.

Nowy Jork

Nowy Jork to nie miejsce. Nowy Jork to stan umysłu.
Woody Allen
„Legenda Nowego Jorku oczarowuje nawet tych, którzy nigdy w nim nie byli”, pisze Kamila Sławińska. Nie inaczej: to Nowy Jork, a nie Chicago, jest częstym celem - może nawet jednym z najczęstszych - realnych i wymarzonych podróży młodych Polaków. Kiedy pod koniec lat dziewięćdziesiątych autorka z jedną walizką znalazła się w Nowym Jorku, miała o nim mgliste wyobrażenie, lecz od tamtej chwili starała się pojąć i opisać to wymykające się definicjom miasto. Dziś, po dziesięciu latach intensywnych wycieczek po Manhattanie, spokojnych spacerów po Central Parku, całodniowych wypraw do Soho, przejażdżek środkami komunikacji miejskiej i samochodem po Queens czy Brooklynie, mówi, że chyba rozumie - a na pewno po nowojorsku kocha swoje miasto. Opisuje miejsca, które tworzą nastrój Nowego Jorku i etniczne enklawy emigrantów, opowiada o doświadczeniach emigrantki z prowincji Europy w wielkim mieście i powolnym stawaniu się nowojorczykiem. Udaje jej się to, co jest niemożliwe i co sama uznaje za niemożliwe - całościowy opis nowojorskiego klimatu.
Miasta mają płeć: Londyn to mężczyzna, Paryż to kobieta, a Nowy Jork jest dobrze wyważonym transseksualistą.
Angela Carter

Antymatrix

"Żyjemy w oplątanym świecie. Oplątanym różnorakimi sieciami, które są widzialne i tajne, mniej i bardziej elastyczne. Uznajemy za realne instytucje i hierarchie, bo sądzimy, że to z nich płynie siła, władza i prestiż. Ale one są tylko skutkiem podstawowych faktów społecznych: aktów komunikacji pomiędzy uczestnikami życia publicznego, podczas których ludzie dochodzą do porozumienia, wymieniają dobra i idee.

Jeśli chcemy zrozumieć, jak działa społeczeństwo, jak i kiedy wybuchają rewolucje, jak i kiedy upowszechniają się mody i ideologie musimy zrozumieć, jak działają sieci."
(Edwin Bendyk).

Wiek XXI. jaki będzie i co nam przyniesie?

Są książki wymagające na wstępie choćby najbardziej zwięzłych wyjaśnień, i do takich z całą pewnością należy ta właśnie. Otóż trzeba powiedzieć, że trzymasz w ręku, drogi Czytelniku, książkę, którą trudno byłoby zaliczyć do, tak obecnie popularnych, science fiction. Nie jest to powieść prezentująca mrożącą krew w żyłach akcję, walki wojowników różnych ras, kultur, mieszkańców odległych planet. Nic takiego tutaj, drogi Czytelniku, nie znajdziesz. Właściwie fantazji tu niewiele, a autor z całą świadomością starał się, by było jej możliwie jak najmniej. Autor bowiem nie fantazjował, a starał się na podstawie znanej nam rzeczywistości i wydarzeń minionych stuleci domyślać się, może lepiej byłoby powiedzieć, przewidzieć, jak będzie wyglądał wiek XXI. I dlatego właśnie, właściwie wszystko co autor przewiduje, ma wyraźne korzenie w tym, co działo się w wieku XIX i XX.
Zmiany, o jakich mowa, a przede wszystkim zmiany w postawie i w działaniu pokoleń XXI stulecia wywodzące się głównie ze zrozumienia błędów, pomyłek, a nawet głupot popełnionych przez człowieka w dwóch minionych wiekach. Autor przewiduje, że znaczna większość ludzkości błędy te dostrzegła, zrozumiała, przeanalizowała i, na ogół z powodzeniem, szukała dróg i sposobów, by ich nie powtórzyć. Oczywiście naprawa tych błędów niezbyt odległej przeszłości, położenie kresu agresji, stworzenie praw, którym mógłby się podporządkować cały świat nie może być czymś łatwym, i nie może się odbyć bez zmiany postawy, poglądów i poczynań wszystkich narodów. I dlatego właśnie przewidywania autora zawarte w tej książce nie są wcale proste i dalekie od łatwego optymizmu. Można przewidzieć, że wiek XXI generalnie uspokoi świat, ale ludzkości jeszcze nie zmieni. I to też przewiduje autor.
Autor nie ma wątpliwości, że nie wszyscy się z nim zgodzą. Dlatego też nie stara się przekonywać do swoich racji, a jedynie skłonić do zastanowienia się, dyskusji nad tym, do czego właściwie zmierzamy w XXI stuleciu. Jeśli książka przyczyni się do upowszechnienia takich rozważań i dyskusji – autor uzna, że osiągnął cel, jaki sobie stawiał pisząc tę książkę, a sama książka okazała się potrzebna i pożyteczna.

Bumerang

Krzysztof Beśka w „Bumerangu” mierzy się z mitem korporacyjnego raju. Sam zatrudniony w międzynarodowej firmie, z charakterystyczną dla siebie przewrotnością i ironią, przestrzega przed uczestnictwem w „wyścigu szczurów”.
Mocną stroną książki, wyróżniającą ją z modnego nurtu literatury antykorporacyjnej, jest odwaga w punktowaniu bolączek współczesnej cywilizacji oraz język. Beśka nie boi się neologizmów, hiperbol i metafor. Dzięki nim oddaje skomplikowaną mentalność ludzi aspirujących do atrakcyjnej w ich mniemaniu roli Yuppies, młodych rekinów korporacyjnego mikroświata. Szybko jednak okazuje się, że są specyficznymi tworami graniczących ze sobą rzeczywistości, postpegeerowskiej i nowobogackiej, generujących zarazem ambicję, jak i kompleksy, potrzebę sukcesu oraz płytkiej, konsumpcyjnej satysfakcji.
Głos Beśki jest wiarygodny. Młody autor, od 1998 roku mieszkający w stolicy, przygląda się życiu, pracując na co dzień w dużej międzynarodowej korporacji. Jego debiutancka „Wrzawa”, pełna trafnych obserwacji, była szeroko komentowana, a w 2005 r. przyniosła autorowi nominację do Paszportu „Polityki”. „Bumerang” jest kontynuacją podjętej wcześniej problematyki. Nakreślona historia staje się metaforą współczesnej odhumanizowanej cywilizacji oraz ludzi pozbawionych tożsamości i korzeni.

Lód

Władimir Sorokin, autor nazywany ikoną rosyjskiego postmodernizmu, tym razem zaskoczył czytelników, rezygnując z eksperymentów formalnych na rzecz efektownej i błyskotliwie opowiedzianej fabuły. Tajemnicza sekta poluje w Moskwie na ludzi o jasnych włosach i niebieskich oczach, poddając ich tyleż dziwacznemu, co okrutnemu rytuałowi. Nieliczne ofiary, którym udało się ujść z życiem, dowiadują się, że należą do grona wybrańców; dwudziestu trzech tysięcy świetlistych bytów, które niegdyś, w wyniku fatalnej pomyłki, stworzyły Ziemię i na miliony lat popadły w niewolę, zapominając o swej prawdziwej naturze. Wreszcie, za sprawą szczęśliwego zrządzenia losu, pierwsza z nadistot odkryła prawdę o sobie i znalazła sposób, aby rozpoznać pogrążonych w nieświadomości towarzyszy.
Sorokin odwołuje się do przetworzonych przez kulturę masową wątków gnostyckich oraz idei nietzscheańskiego nadczłowieka, wykorzystując je jako pretekst do rozważań nad względnością dobra i zła, prymatem rozumu nad uczuciami. Jego przenikliwa, pesymistyczna diagnoza kondycji dzisiejszego świata stawia Lód w jednym szeregu z powieściami Michela Houellebecqa i Breta Eastona Ellisa.
Lód jest pierwszą moją powieścią, w której istotniejsza jest treść niż forma. Jest wynikiem rozczarowania współczesnym intelektualizmem. Cywilizacja rozpada się na kawałki, ludzie są coraz bardziej zagubieni i – czy chodzi o jedzenie, czy o miłość – stają się zwykłymi produktami technologii. Pojawia się tęsknota za czymś pierwotnym, nieskażonym. Moja powieść mówi o sekcie, która ma wiele cech organizacji totalitarnej, jednak Lód nie jest książką o totalitaryzmie, opowiada o poszukiwaniu raju utraconego.
Władimir Sorokin

Tajemnice Paryża

Tajemnice Paryża" to powieść sensacyjna o świecie podziemnym francuskiej stolicy.

Autor, Eugeniusz Sue zyskał dzięki niej znaczne powodzenie i dobrobyt, gdyż była to jedna z pierwszych powieści drukowanych w prasie w odcinkach. Porównywana do „Nędzników” Wiktora Hugo, przestawia obraz miejskiej biedoty, jej społecznego zmarginalizowania i staczania się w świat przestępczy, nie oszczędza też jednak świata bogatej arystokracji – zepsutej i zdemoralizowanej.

Powieść została sfilmowana w 1962 roku w koprodukcji francusko-włoskiej.

Pałac Ostrogskich

Tomasz Piątek tworzy świat meandryczny, pokrętny, pełen mrocznych zaułków, podziemnych przejść i zapomnianych budynków. Wspólnym mianownikiem baśniowych (z ducha) i kryminalnych (w efekcie) perypetii bohatera jest tajemnica. Autor, który nie po raz pierwszy sam został bohaterem swojej powieści, kluczy po Warszawie w poszukiwaniu wrażeń, rozlicza się ze swoim heroinowym nałogiem, pakuje się w mniej lub bardziej drastyczne przygody. Szalone wędrówki wyobraźni o wyraźnie narkotycznym zabarwieniu i towarzyszący im przypadkowi, za to chętni do rozmowy ludzie prowadzą go wprost do odpowiedzi na epokowe pytania. Razem z Piątkiem zrozumiemy więc, dlaczego musimy mieszkać w blokach, uświadomimy sobie, dlaczego Słowianie są tacy chamscy, i z przerażeniem stwierdzimy, że Chopina właściwie mogło nie być - jednak na całe szczęście dla autora (i dla nas) istnieje Pałac Ostrogskich.
Piątek w Pałacu Ostrogskich miesza gatunki, łącząc je stylem zarazem lekkim i barokowym. Po dodaniu odrobiny tak charakterystycznej dla autora złośliwości i ironii, a także niesamowitego poczucia humoru, powstało smakowite danie, które z pewnością okaże się przysmakiem nie tylko warszawskich kuchni.

W Polsce zaczyna się dziać coraz więcej i więcej, dzieje się praktycznie wszystko, krwi też się trochę leje – a nasz reżyser jest coraz bogatszy, coraz potężniejszy, coraz bardziej sławny. I kiedy wreszcie jego córka morduje syna znajomego, on przechodzi swoje piekło – ale gazety boją się napisać nawet słowo o tym, co się stało, panuje milczenie, reżyser jest nadal nietykalny, jego córka też. Czy to, co ci powiedziałem, to prawda? Gorzej, to powieść.

http://ebookieprasa.nextpress.pl/e-ksiazki/palac_ostrogskich_p2481.xml

Wszystko jest iluminacją

Młody Amerykanin z podniszczoną fotografią w ręku przybywa na Ukrainę w poszukiwaniu kobiety, która w czasie wojny ukrywała jego dziadka. W towarzystwie wyjątkowo niekompetentnego tłumacza i starca nawiedzanego przez wojenne wspomnienia przemierza zaniedbaną okolicę, z każdym krokiem cofając się w przeszłość. Wszystko jest iluminacją to tragikomiczna, wirtuozerska pod względem literackim opowieść o poszukiwaniu: ludzi i miejsc już nieistniejących, prawd, które nie dają spokoju wielu rodzinom, opowieści, ulotnych, ale istotnych, które łączą przeszłość z przyszłością.

Orły i anioły

Najgłośniejszy debiut ostatnich lat w Niemczech. Mroczna i złożona opowieść o autodestrukcji, a zarazem przenikliwa diagnoza nowoczesnego społeczeństwa. Max, bohater książki, przeżywa załamanie po tym, jak jego przyjaciółka Jessie zastrzeliła się podczas ich rozmowy telefonicznej. Zaintrygowanej tym dziennikarce Max opowiada swoją historię – studenta odcinającego się od powszechnie lansowanego modelu yuppie, a potem cynicznego, zblazowanego karierowicza – i historię Jessie, córki narkotykowego bossa, która wciągnęła ich oboje w świat zbrodni i ciemnych interesów. Książka odznacza się doskonałą kompozycją i błyskotliwą narracją; jest mocna, a zarazem liryczna. Zawiera niepokojący i sugestywny obraz pokolenia – ludzi zewnętrznie dopasowanych do wymagań rzeczywistości, wzorujących się na podsuwanych im modelach i stylach życia, a wewnętrznie wyeksploatowanych, popękanych i zagubionych.

Strefa ebiznesu - tu znajdzesz ofertę ebooków, książek, e-prasy oraz informacje z ebiznesu

Ebiznes jest dla tych którzy mają wolny czas, a nie mają pieniądzy. Jeżeli masz czas a nie masz pieniędzy to ebiznes jest dla ciebie. Jak zatem zacząć? Trzeba znaleźć firmy, które dzielą się zyskamy z tymi, którzy chcą promować ich produkty. Ja osobiście zapisałem się do trzech firm sprzedających ebooki, zapisałem się do Google ADSENSE, oraz do kilku firm płacących za czytanie reklam. Udział w partnerstwie tych firm pozwala mi przede wszystkim nabyć doświadczenia w ebiznesie, poznać różne sposoby promowania produktów w sieci. A co z zarobkami? Mam nadzieję że kiedyś się pojawią, ale obecnie najważniejsza jest wiedza oraz doświadczenie w prowadzenia własnego ebiznesu.

A teraz konkrety czyli programy partnerskie w których zarabiasz promując je w internecie: